Նկատած կլինեք՝ Հայաստանը ԵՄ առաջնորդող Նիկոլը վերջին մի քանի օրերին դարձել է ԵԱՏՄ հետագա գոյության ամենից մեծ «շահառուն» և անգամ, ըստ շրջանառվող լուրերի, խիստ պահանջ է իջեցրել թիմին` խուսափել Ռուսաստանի և ԵԱՏՄ-ի հետ կապված խնդիրները սրելուց։ Բանն այն է, որ
1. Շանտաժն ու «գժի դիրք բռնած՝ վանքի հավերն ուտելը» չի ստացվում այլևս։ Եթե ինչ-որ պահի Ռուսաստանի վարքագծի ակնհայտ քաղաքական դրդապատճառն ուզում էր թաքցնել հայկական արտադրանքի ֆիտոսանիտարական նորմերին անհամապատասխանությամբ, այսօր արդեն խոստանում է ընտրվելուց հետո բոլոր հարցերը կարգավորել։
2. Չնայած փոխվարչապետ Մհեր Գրիգորյանը Աստանայից հուսադրող ոչինչ չի բերել, բայց և այնպես, փորձում է հանգստացնել Հայաստանում հասունացող դժգոհությունը, թե իբր իր ընտրվելուց հետո Ռուսաստանը ստիպված է լինելու հաշվի նստել կայացած փաստի հետ և վերանայել Հայաստանի (իրականում՝ իր) հետ կապված կոշտ մոտեցումները։
Նիկոլի ընտրազանգվածն էլ տարակուսանքի մեջ է. 25 օր առաջ պատկերացնում էր առանց վիզաների Եվրոպա մեկնելը, այսօր իր առաջնորդից դիֆերամբներ է լսում ԵԱՏՄ-ի հասցեին, բայց, միևնույնն է, տնտեսական հարցերը, լուծվելու փոխարեն, միայն կուտակվում են։ Խնդիրը նրանում է, որ իր ընտրազանգքվածը «վարունգի թարս բուսնելու» առանձնահատկության մասին չգիտի, և որ Մհեր Գրիգորյանի` Աստանայից լուռումունջ վերադարձը, հուշում է պրոցեսի անշրջելի լինելու մասին։
Գարեգին Պետրոսյան